Tags


Stanislav Binicki (1872-1942) proved his musical abilities as a director and composer. After graduating from the Munich Conservatorium, he performed symphonies with the Orchestra of the King’s Guard, and he did Haydn’s The Last Seven Words of Christ and The Creation with this ensemble and the “Stankovic” Choir Society; in 1910 they continued with Beethoven’s Ninth Symphony, which was an exceptional musical event in old Belgrade. He was the first director of the Belgrade Opera and the founder of the “Stankovic” Music School. Among his compositions is also the opera Rising Early, in the style of Italian veristic opera and Serbian urban folklore.

This nice article and many others about Serbian composers you can find ON THIS SITE

Na SRPSKOM MUZIČKOM FORUMU možete pročitati jako interesantan članak koji je posvećen celokupnoj biografiji kompozitorta kojim se bavimo ovde.

Na WIKIPEDIJI imate ovaj članak o našem dragom kompozitoru.

Stanislav Binički (Jasika kod Kruševca, 27. jul 1872 — Beograd 15. februar 1942) je bio poznati srpski kompozitor, dirigent i pedagog. Smatran je najvećim predstavnikom srpske klasične muzike.

Prva muzička znanja stekao je od Stevana Mokranjca i Josifa Marinkovića, pevajući u horu Obilić. Za vreme studija na Filozofskom fakultetu u Beogradu osniva Akademsko muzičko društvo. Zatim, posle jednogodišnjeg rada u gimnaziji u Leskovcu odlazi u Minhen, gde, između 1895. i 1899. godine, studira kompoziciju i solo pevanje. Nakon završenih studija, vratio se u Beograd, gde je učestvovao u razvoju muzičke i pedagoške delatnosti. Postaje vojni kapelnik i osniva prvi simfonijski Beogradski vojni orkestar, a 1904. i Muziku kraljeve garde kojom diriguje do 1920. Zajedno sa Mokranjcem i K. Manojlovićem osniva Srpsku muzičku školu. Bio je horovođa mnogih pevačkih društava i dirigent Narodnog pozorišta, gde je i 1920. godine osnovao Operu, čiji je prvi dirigent i direktor bio.

Od 1924. posvećuje se komponovanju, poznat je i po tome što je za svoje kompozicije koristio folklorne motive. Njegovo najpoznatije delo je, prva u srpskoj muzici, opera Na uranku, opera u jednom činu iz 1903, na tekst Branislava Nušića, koja se smatra prvom srpskom operom sa elementima narodne muzike.

Autor je većeg broja kompozicija za vojne duvačke orkestre: uvertire Iz mog zavijčaja, ciklusa narodnih pesama u obradi Na Liparu, ciklusa Pesme iz Južne Srbije i Mijatovke, vojnih marševa Marš na Drinu i Paradni marš. Smatra se da je najpoznatiji srpski marš, Na Drinu, Binički posvetio pukovniku Stojanoviću, koji je poginuo u Bici na Ceru.

Komponovao je muziku za bajku Ljiljan i omorika, uvertiru za Vojnovićev Ekvinocio, muziku za pozorišne komade Put oko sveta, Nahod, Tašana i dr.

Februara 2008. godine u Beogradu je pronađena gramofonska ploča izdavača Concert Gramophone Record (okvirno, snimak je oko 1910.) sa snimkom vojne kapele kojom diriguje Stanislav Binički. Ploča se danas nalazi u fondu Narodne biblioteke Srbije.

Stanislav Binički je bio uvažena ličnost kada je, krajem tridesetih godina dvadesetog veka, pozvan da po prvi put čuje novopostavljena zvona na novoj, upravo završenoj crkvi Svetog Aleksandra Nevskog na Dorćolu u Beogradu. Prema zapisu u crkvenom letopisu Binički je, slušajući, u oduševljenju uzviknuo: “Eto konačno i Beograd dobi prava crkvena zvona”.

This fine article can be found on this site

Stanislav Binicki

geb. 27-7-1872 in Jasika/Joegoslavië, gest. 15-2-1942 in Belgrado,
Joegoslavisch dirigent

Stanislav Binicki studeerde filosofie aan de universiteit van Belgrado. In 1895 trok hij naar München om er compositieleer te volgen bij Josef Rheinberger.
In 1899 werd hij benoemd tot dirigent van het Orkest van de Kleine Garde in Belgrado (tot 1920). Daarna was hij gedurende 4 jaar directeur en dirigent van de opera van Belgrado.

Na OVOM SAJTU imate posebno interesantan članak.

Na SRPSKOM MUZIČKOM FORUMU možete naći ovako iscrpnu biografiju mada lično mislim da je prepisano iz istog materijala koji je postavljen na ovom blogu. U svakom slučaju pročitajte.